เกมส์แต่งตัวเป็นได้จะกะๆแผนการเล่นของเราได้ ไม่มีใคร

เกมส์แต่งตัว : ชิวชิ่งเฉิง “โลกานี้คือละคร” คุณแม่ชอบเปิดสังคีตนี้ตอนย่อยผมเด็กๆ ชีพของแต่ละขาในโลกาใบนี้ เดินไปตามบทที่วางไว้ ไม่ต่างไปจากตัวแสดงในละคร ฉากความสุข ฉากความเศร้าผ่านเข้ามา ท้ายที่สุดละครก็จบยอมโดยทุกๆ คนที่เกิดมาก็ต้องตาย ผมฟังเพลงนี้ทีไรรู้สึกว่ามันหดหู่เหลือเกิน โลกนี้ช่างไม่น่าอยู่เสียนี่กระไร ….แต่เมื่อผมโตขึ้น ผมกลับพบว่าแท้จริงแล้ว “โลกนี้คือเกมส์” โดยเราเป็นผู้เล่นที่สมรรถจะเขียนไว้แผนการเล่นของเราได้ ไม่มีใครนิพนธ์บทให้เราเดิน ไม่มีใครมากำกับชีวิตเรา เราต่างหากที่เป็นผู้กำหนดการเล่นของเราเอง โดยเราต้องเอาชนะอุปสรรคต่างๆ สะสมแต้ม ผ่าน Level แล้วไปถึงเป้าหมายคือรางวัลชีพให้ได้ โลกที่เป็นพางเกมส์นี้ จึงมีแต่ความท้าทาย คละเคล้าไปด้วยความสนุกสนาน ความบันเทิง และความสุขเมื่อเราสามารถอัพ Level ขึ้นไป นักอนาคตศาสตร์ล้วนมองไปในแนวทางเดียวกันครับว่า ในอนาคต เกมส์จะดูเป็นจริงมากขึ้น หรือ ชีวิตจริงก็จะดูเป็นเกมส์อย่างยิ่งขึ้น เกมส์กับชีวิตจริงจะเริ่มมาหลอมรวมกัน (Games-Life Convergence) ทุกวันนี้เวลาเราเดินทางออกไปข้างนอก ไปทานข้าว ไปห้างสรรพสินค้า หรือแม้แต่ไปไหว้พระ 9 วัด หลายๆ คนเมื่อไปถึงจะรีบ check-in ใน Foursquare เพื่อสะสมแต้ม แลก Badge ต่างๆ เวลาเราซื้อของ จ่ายบัตรเครดิต เราได้แต้มเพื่อนำมาแลกของรางวัล เราไปซื้อหนังสือที่ร้านนายอินทร์ เราได้แสตมป์ซึ่งสมรรถนำมาเป็นส่วนลดสำหรับซื้อหนังสือได้ แต่คนเป็นส่วนใหญ่กลับยินดีที่จะบริจาคแสตมป์นั้นเพื่อเป็นการบุญ